‘Βόμβα’! Ποιά ονόματα ισχυρών Ελλήνων κρύβονται στην αμαρτωλή ατζέντα του Έπσταϊν;

Μπορεί η δημοσιοποίηση μιας τηλεφωνικής ατζέντας να αποδειχτεί πιο επικίνδυνη και ακραία μολυσματική για την κοινωνική αφρόκρεμα, τους πολιτικούς ταγούς, τους βαρύτιμους βασιλικούς οίκους, την οικονομική ελίτ και το Χόλιγουντ ακόμα και από έναν αχαρτογράφητο και εξόχως μεταδοτικό ιό σαν αυτόν που προκάλεσε την καινοφανή πανδημία; Αν ιδιοκτήτης της είναι ο αυτόχειρας παιδόφιλος Τζέφρι Έπσταϊν, η απάντηση είναι αναπόδραστα καταφατική.

Την εβδομάδα που μας πέρασε οι Anonymous επανέφεραν στον αφρό της επικαιρότητας το μικρό μαύρο βιβλίο του αυτόχειρα παιδόφιλου ως αντίποινα στην κυβέρνηση Τραμπ για τη δολοφονία του Τζορτ Φλόιντ. Πρόκειται για έναν τηλεφωνικό κατάλογο 92 συνολικά σελίδων, στον οποίο εμφανίζονται τα ονόματα, οι τηλεφωνικοί αριθμοί και οι διευθύνσεις πασίγνωστων, πλούσιων, διάσημων, ισχυρών και επιδραστικών ανθρώπων, τους οποίους φαίνεται ότι ο Επσταϊν συναναστρεφόταν για κοινωνικούς ή επαγγελματικούς λόγους. Το οιονεί libro d’oro περιλαμβάνει ακόμα τηλέφωνα πεντάστερων ξενοδοχείων, θρυλικών βραβευμένων εστιατορίων και ιδιωτικών περίκλειστων κλαμπ. Φυσικά δεν λείπουν και τα μικρά γυναικεία ονόματα -χωρίς επώνυμο-, ορισμένα μάλιστα με τη διακριτική σημείωση «μασάζ» ή «μασάζ ποδιών», το οποίο, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των θυμάτων του, ήταν το απόλυτο σεξουαλικό φετίχ του Επσταϊν.

Στην πραγματικότητα η ακτιβιστική διαδικτυακή ομάδα κομίζει γλαύκαν εις Αθήνας. Ο εν λόγω κατάλογος που φέρεται να ανήκε στον Επσταϊν δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Gawker πριν από πέντε χρόνια από τον δημοσιογράφο Νικ Μπράιαντ. Εκείνος ήταν που κατάφερε το 2012 να αποκτήσει τη μαύρη βίβλο του παιδόφιλου από έναν πρώην υπάλληλο του Επσταϊν -συγκεκριμένα, τον διαχειριστή του σπιτιού του στη Νέα Υόρκη-, ο οποίος συνελήφθη από το FBI στην προσπάθειά του να την πουλήσει προς 50.000 δολάρια. Οταν το 2015 διατυπώθηκαν οι κατηγορίες της Βιρτζίνια Ρόμπερτς-Τζούφρε, κατά δήλωσή της σκλάβας του Επσταϊν, εναντίον του πρίγκιπα Αντριου, ο Μπράιαντ αποφάσισε να διαρρεύσει το διαβόητο τεφτέρι, θεωρώντας ότι θα βοηθούσε στην περαιτέρω διερεύνηση της υπόθεσης. Παράλληλα γεννήθηκε και ένα αναπάντητο μέχρι σήμερα, δέκα μήνες μετά την αυτοκτονία του Επσταϊν στις φυλακές της Νέας Υόρκης, ερώτημα: υπήρχαν ανάμεσα στις κοινωνικές επαφές του άνθρωποι που γνώριζαν τη δράση του, αλλά επέλεξαν να κάνουν τα στραβά μάτια και να σιωπήσουν;

Μπορεί οι Anonymous να σερβίρουν ξαναζεσταμένο φαγητό -εντάξει, με food styling που το κάνει να μοιάζει τόσο λιμπιστικό όσο ένα βραβευμένο γκουρμέ πιάτο-, ωστόσο η εκ νέου δημοσίευση του μικρού μαύρου βιβλίου του Επσταϊν επιβεβαίωσε για μία ακόμα φορά τις ισχυρές διασυνδέσεις του αυτόχειρα παιδόφιλου. Αλλά και την άνεση και την ευελιξία με τις οποίες κατάφερνε για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες όχι μόνο να συνομιλεί με τις ελίτ, αλλά να τις χειραγωγεί. Εξάλλου ο ίδιος αυτοπροσδιοριζόταν ως συλλέκτης διάσημων και ισχυρών φίλων. Ο Επσταϊν, ένας εξωφρενικά ευφυής και άλλο τόσο κενόδοξος τύπος από το Κόνι Αϊλαντ, δίδαξε για χρόνια στο Κολέγιο Ντάλτον, ένα από τα καλύτερα, πιο ιστορικά και φιλελεύθερα ιδιωτικά σχολεία στις ΗΠΑ, χωρίς να διαθέτει πτυχίο πανεπιστημίου, μεταπήδησε με άγνοια κινδύνου και περίσσευμα θράσους στη χρηματιστηριακή αγορά και πέτυχε να δικτυωθεί πολιτικά, κοινωνικά και επιχειρηματικά δημιουργώντας για τον εαυτό του ένα αδιαπέραστο περίβλημα. Μια κρούστα φτιαγμένη από ασάφεια, μυστήριο και σαγήνη. Πρώτα και πάνω απ’ όλα φρόντιζε να κινητοποιεί στους ανθρώπους που συναντούσε το συναίσθημα του δέους – ποιος αμφιβάλλει ότι το πετυχαίνει ακόμα και μετά θάνατον, τώρα που αποκαλύπτεται ότι συνομιλητές του ήταν από τον Κλίντον και τον Τραμπ μέχρι τον Παύλο και τη Μαρί-Σαντάλ;

Ο γείτονάς του Επσταϊν

Η φαραωνικών διαστάσεων κατοικία του στον αριθμό 9 της Ανατολικής 71ης Οδού της Νέας Υόρκης εξυπηρετούσε περίφημα τον σκοπό του. Το μέγεθος ξεκάθαρα μετρούσε, αφού για χρόνια το αξίας 77 εκατ. δολαρίων νεοκλασικό σπίτι του θεωρούνταν ένα από τα μεγαλύτερα, αν όχι το πιο μεγάλο, στη Νέα Υόρκη. Την εξωτερική μεγαλοπρέπεια διαδεχόταν -για όποιον είχε το προνόμιο (ή τη δυστυχία) να περάσει την τεσσεράμισι μέτρων εξώθυρα- η υπερβολή, η εκκεντρικότητα και η εξτραβαγκάντσα. Ο περίφημος πια πίνακας της Πετρίνα Ράιαν Κλάιντ που απεικόνιζε τον Μπιλ Κλίντον ντυμένο με μπλε φόρεμα και κόκκινα γοβάκια, το ομοίωμα γυμνής γυναίκας που κρεμόταν από έναν πολυέλαιο, ο υπερμεγέθης Αφρικανός πολεμιστής με την αδαμιαία περιβολή, τα κάδρα με τις φωτογραφίες των εντιμότατων φίλων του Μπιλ Κλίντον, Γούντι Αλεν και πρίγκιπα Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν της Σαουδικής Αραβίας, ακόμα και οι επενδυμένες με animal print υφάσματα καρέκλες έμοιαζαν στοιχεία ακαλαίσθητα, αλλά απολύτως ταιριαστά στις παράξενες ύλες από τις οποίες ήταν φτιαγμένος ο Επσταϊν.

Υπήρχε βέβαια και κάτι ακόμα πιο παράξενο. Ο σύμβουλος επενδύσεων είχε αποκτήσει το σπίτι του χωρίς να καταβάλει ούτε σεντ. Του το είχε μεταβιβάσει το 1996 ο επιστήθιος φίλος του Λες Γουέξνερ, ιδιοκτήτης ανάμεσα σε άλλες εταιρείες και της Victoria’s Secret. Ετσι ο Επσταϊν έγινε γείτονας του -καταδικασμένου πια για σεξουαλική κακοποίηση και βιασμό- Μπιλ Κόσμπι που ζούσε στον αριθμό 18 του ίδιου δρόμου, αλλά και του Παύλου και της Μαρί-Σαντάλ. Το ζευγάρι, μετά τον γάμο του στις 22 Μαΐου του 1995, αποφάσισε να στεγάσει την οικογενειακή ευτυχία του στην πατρογονική οικία της οικογένειας Μίλερ στο Μανχάταν. Το γεγονός ότι βρίσκονταν σε τόσο κοντινή -με γεωγραφικούς όρους- απόσταση ενδεχομένως να δικαιολογεί την αναφορά των ονομάτων τους στο μικρό μαύρο βιβλίο του Επσταϊν. Αλλωστε ποιος δεν έχει βρεθεί στην άβολη θέση να δανειστεί ένα λεμόνι ή λίγη ζάχαρη από τον γείτονά του;

Πάντως ο Παύλος και η Μαρί-Σαντάλ δεν είναι ούτε οι μοναδικοί γαλαζοαίματοι, ούτε τα μόνα ελληνικού ενδιαφέροντος πρόσωπα που περιλαμβάνονται στην όχι τόσο κρυφή πια ατζέντα του Επσταϊν. Στις 92 σελίδες της συναντά κανείς τα ονόματα ισχυρών και επιφανών ελληνικών οικογενειών, όπως του Κωνσταντίνου Νιάρχου, του Δημήτρη Γουλανδρή, της Δήμητρας Λαλαούνη, καθώς και μελών της οικογένειας Μαυρολέων, αλλά και γόνων βασιλικών οίκων. Ο πρίγκιπας Μιχαήλ της Γιουγκοσλαβίας, η πριγκίπισσα Φιριάλ της Ιορδανίας, ο πρίγκιπας Χάινριχ Φίρστενμπεργκ, καθώς και ο Δούκας και η Δούκισσα του Γιορκ, κατά κόσμον πρίγκιπας Αντριου και Σάρα Φέργκιουσον, είναι μερικοί από τους επιφανείς, οικουμενικής αναγνωρισιμότητας και επιρροής ανθρώπους με τους οποίους ο Επσταϊν φαινόταν ότι μπορούσε να συνομιλεί. Η αναφορά σε μια λίστα κοινωνικών και επαγγελματικών επαφών φυσικά δεν είναι ταυτόσημη με ενοχή, ανάμειξη ή έστω γνώση της δράσης του παιδόφιλου που εκπόρνευε για χρόνια και κατ’ εξακολούθηση ανήλικα κορίτσια. Ωστόσο είναι ενδεικτική των υψηλών γνωριμιών και του κοινωνικού status που απολάμβανε ο Αμερικανός επενδυτής.

Ο Επσταϊν είχε το ταλέντο να σφυρηλατεί φιλίες σε όποιο περιβάλλον και αν βρισκόταν. Αυτό προκύπτει και από την ποικιλία των ονομάτων που συναντά κανείς στις 92 σελίδες της ατζέντας του. Ο Τόνι Μπλερ, ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μάικλ Μπλούμπεργκ και ο νυν κυβερνήτης της Πολιτείας Αντριου Κουόμο φαίνεται ότι υπήρξαν συνομιλητές του από τον χώρο της πολιτικής. Ο Γουίλ Σμιθ, ο Αλεκ Μπάλντουιν, ο Μπράιαν Φέρι, ο Σάιμον Λε Μπον των Duran Duran, ο Ρέι Φάινς, ο Ντάστιν Χόφμαν, ο Μικ Τζάγκερ, η Κόρτνεϊ Λοβ, χήρα του Κερτ Κομπέιν, ο Κρις Τάκερ και ο Κέβιν Σπέισι ήταν φίλοι του από τη βιομηχανία του θεάματος. Ο Ρίτσαρντ Μπράνσον, ο Φλάβιο Μπριατόρε και ο Λεονάρντο Φεραγκάμο από το επιχειρείν. Η Ναόμι Κάμπελ, η Κρίστι Τέρλιγκτον και ο εμβληματικός σχεδιαστής καπέλων Φίλιπ Τρέισι από το σύμπαν της μόδας. Η Μπάρμπαρα Γκούγκενχαϊμ και ο εγγονός του Πικάσο, Ολιβιέ, από τον χώρο των καλών τεχνών.

Στην ατζέντα του εμφανίζεται ακόμα και το όνομα της Ανούσκα ντε Γκεοργκίου, στενής φίλης της Κέιτ Μίντλετον στα χρόνια του πανεπιστημίου, η οποία έγινε ευρύτερα γνωστή ως η πρώτη Βρετανή που κατήγγειλε δημόσια τον Επσταϊν. Φυσικά στη λίστα απαντάται και η οικογένεια Τραμπ μέσω της πρώην συζύγου του Αμερικανού προέδρου Ιβάνα και της εκλεκτής θυγατέρας και συμβούλου του Ιβάνκα, ενώ υπάρχουν και τα πλήρη στοιχεία της Γκισλέιν Μάξγουελ, της αλλοτινής συντρόφου του Επσταϊν, η οποία φαίνεται ότι είχε νευραλγικής σημασίας ρόλο στην ανάπτυξη του δικτύου σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανήλικων κοριτσιών, αλλά πολλές φορές ακόμα και συμμετοχή στο σεξουαλικό τελετουργικό του παιδόφιλου.

Ο Μπιλ και η Μάξγουελ

Οι τελευταίες δύο εβδομάδες είναι μάλλον ασφυκτικές για όλους εκείνους που συνεργάστηκαν, συνομίλησαν, συναναστράφηκαν, συνδέθηκαν με επαγγελματική ή προσωπική σχέση ή απλώς συνάντησαν τον Επσταϊν όσο εκείνος φορούσε την εξάρτυση του άτρωτου, του κυρίαρχου και του παντοδύναμου. Τα τέσσερα επεισόδια του ντοκιμαντέρ «Filthy Rich» του Netflix, στα οποία θύματα του παιδόφιλου μιλούν για πρώτη φορά με ανάγλυφες λεπτομέρειες για τον τρόπο που αποπλανήθηκαν και έγιναν σεξουαλική βορά στα χέρια του ίδιου και των φίλων του, αλλά και η ολική επαναφορά της ατζέντας του στην επικαιρότητα είναι παραπάνω από ικανοί και σημαντικοί λόγοι για να χάσουν τον ύπνο τους όσοι είχαν ανακουφιστεί από την αυτοκτονία του στις 10 Aυγούστου του 2019, στο Μητροπολιτικό Σωφρονιστικό Κατάστημα της Νέας Υόρκης. Πάνω στην ώρα, στις 2 Ιουνίου, κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το βιβλίο «A Convenient Death: The Mysterious Demise of Jeffrey Epstein» («Ενας βολικός θάνατος: Η μυστηριώδης κατάρρευση του Τζέφρι Επσταϊν»), οι συγγραφείς του οποίου, Αλάνα Γκούλντμαν και Ντάνιελ Χάλπερ, μπλέκουν ακόμα πιο βαθιά τον Μπιλ Κλίντον στον ασύδοτο και ανήθικο κόσμο του αυτόχειρα χρηματιστή.

Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, σύμφωνα με τα επίσημα αρχεία, ταξίδεψε πολλές φορές με ένα από τα ιδιωτικά αεροσκάφη του Επσταϊν, το περίφημο Boeing 727, κατά κόσμον «Lolita Express», με συχνότερο προορισμό το ιδιωτικό νησί του επενδυτή στις Αμερικανικές Παρθένες Νήσους. Ο ίδιος αρνείται κατηγορηματικά ότι φιλοξενήθηκε από τον Επσταϊν στην Καραϊβική και παραδέχεται ότι χρησιμοποίησε το αεροσκάφος για επαγγελματικούς λόγους μόλις τέσσερις φορές. Ωστόσο, την παρουσία του στο Little Saint James τουλάχιστον μία φορά επιβεβαιώνει ο πρώην υπάλληλος του Επσταϊν, ονόματι Στιβ Σκάλι, υπεύθυνος για τα τηλεπικοινωνιακά δίκτυα του νησιού, στο ντοκιμαντέρ του Netflix. Ο Κλίντον είχε ακόμα ταξιδέψει μαζί με τον Επσταϊν, τον Κέβιν Σπέισι και τον Κρις Τάκερ στην Αφρική το 2002 για τους σκοπούς φιλανθρωπικών projects για την αντιμετώπιση του ιού HIV.

Το νέο βιβλίο πηγαίνει τη σχέση των δύο ανδρών ένα βήμα παραπέρα. Σύμφωνα με τους συγγραφείς, ο Κλίντον δεν χειραγωγούνταν αλλά χειρα­γωγούσε τον Επσταϊν – ίσως είναι ο μόνος άνθρωπος που το κατάφερε αυτό, αν αληθεύουν οι μαρτυρίες που συγκέντρωσαν. Υπήρχε ένας πολύ σημαντικός λόγος που ο 42ος πρόεδρος των ΗΠΑ ήθελε να βρίσκεται κοντά στον επενδυτή. Και αυτός δεν ήταν τα ανήλικα κορίτσια, αλλά η εξωσυζυγική σχέση που είχε συνάψει με το alter ego του Επσταϊν, την Γκισλέιν Μάξγουελ. Οι δυο τους, σύμφωνα με το βιβλίο, απολάμβαναν συχνά σεξουαλικές συνευρέσεις ακόμα και εν πτήσει -στις αρχές των 00s απαθανατίστηκαν περιχαρείς στην πόρτα του «Lolita Express»-, ενώ ο Κλίντον επισκεπτόταν πολλές φορές την οικία της Μάξγουελ στο Μανχάταν. Αν ο Κλίντον ήθελε να είναι κοντά της, έπρεπε να ανέχεται και τον Επσταϊν. Η Βρετανή από την πλευρά της ήταν πάντα παρούσα στις εκδηλώσεις του Ιδρύματος Κλίντον, ενώ την καλή -τουλάχιστον κοινωνική- σχέση ανάμεσα στις δύο πλευρές επιβεβαιώνει η παρουσία της Μάξγουελ στον γάμο της Τσέλσι Κλίντον τον Ιούλιο του 2010 στη Νέα Υόρκη.

Η εκπρόσωπος του Κλίντον έσπευσε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις πριν από λίγες ημέρες όταν ο 73χρονος πρώην πρόεδρος βρέθηκε ξανά στη δίνη του κυκλώνα μετά την πρεμιέρα του «Filthy Rich»: «Ηταν ψέμα την πρώτη φορά που ειπώθηκε, δεν είναι αλήθεια σήμερα και δεν θα γίνει ποτέ όσες φορές κι αν ειπωθεί», υποστήριξε. Η δήλωση έχει ρεαλιστική βάση, αφού ο Επσταϊν δεν έχει πια τη δυνατότητα ούτε να επιβεβαιώσει ούτε να διαψεύσει τον αλλοτινό φίλο του. Δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο με τη Μάξγουελ, η οποία προς το παρόν αρκείται στο να απεμπολεί όλες τις κατηγορίες που διατυπώνονται σε βάρος της. Ποιος, όμως, μπορεί να ποντάρει στην αιώνια σιωπή της γυναίκας που ενσάρκωσε το απόλυτο άλλο μισό του Επσταϊν και ήταν η μόνη που θρυλείται ότι μπορούσε πρόθυμα να του προσφέρει τους τρεις οργασμούς που εκείνος απαιτούσε οπωσδήποτε ημερησίως;

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στο protothema.gr