Βουλγαρία: Πως η φιλοαμερικανική «στροφή» του νέου πρωθυπουργού Ράντεφ απειλεί τη γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας- Ο ρόλος του Ερντογάν

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται πως αποκτά σταδιακά έναν ισχυρό και ενδεχομένως απρόσμενο ανταγωνιστή σε ό,τι αφορά την προβολή φιλοαμερικανικών θέσεων και, κυρίως, τη διάθεση για ακόμη στενότερη πρόσδεση στην Ουάσινγκτον.

Βουλγαρία: Πως η φιλοαμερικανική «στροφή» του νέου πρωθυπουργού Ράντεφ απειλεί τη γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας- Ο ρόλος του Ερντογάν

Πρόκειται για τη Βουλγαρία, μια χώρα που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν μεταξύ εκείνων της Ευρώπης με τις ισχυρότερες πολιτικές, οικονομικές και ενεργειακές εξαρτήσεις από τη Ρωσία.

Η εξέλιξη αποκτά ιδιαίτερη σημασία μετά την ανάδειξη του Ρούμεν Ράντεφ στην πρωθυπουργία. Ο Ράντεφ, ο οποίος είχε προηγουμένως διατελέσει πρόεδρος της Βουλγαρίας, είχε χαρακτηριστεί μετά την εκλογή του ως ο «νέος Όρμπαν», ακριβώς λόγω των θέσεων και του προσανατολισμού που θεωρήθηκε ότι εξέφραζε, με σαφείς αναφορές σε έναν περισσότερο φιλορωσικό πολιτικό άξονα.

Ωστόσο, τα δεδομένα φαίνεται να αλλάζουν και μάλιστα με αξιοσημείωτη ταχύτητα. Ο κ. Ράντεφ, έχοντας προφανώς λάβει εγκαίρως τα κατάλληλα μηνύματα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, επιχειρεί μια εντυπωσιακή στροφή προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μια στροφή που δεν περιορίζεται στο επίπεδο των δηλώσεων, αλλά αποκτά πλέον και σαφές στρατιωτικό και γεωστρατηγικό αποτύπωμα.

Χαρακτηριστικό είναι ότι η Βουλγαρική Βουλή ενέκρινε, με πλειοψηφία, την παροχή διευκολύνσεων προς τις ΗΠΑ, επιτρέποντας τη στάθμευση οκτώ αεροσκαφών εναέριου ανεφοδιασμού KC-135, καθώς και την παρουσία περίπου 200 Αμερικανών στρατιωτικών στην αεροπορική βάση Μπεζμέρ, στη νοτιοανατολική Βουλγαρία.

Πρόκειται για μια απόφαση που μόνο αδιάφορη δεν μπορεί να θεωρηθεί από την Αθήνα. Και αυτό γιατί, σε μια περίοδο κατά την οποία αρκετές ευρωπαϊκές χώρες εμφανίζονται επιφυλακτικές ή ακόμη και αρνητικές απέναντι στη συμμετοχή τους στις αμερικανικές επιχειρήσεις, η Σόφια φαίνεται να επιλέγει έναν διαφορετικό δρόμο.

Ο κ. Ράντεφ άρπαξε, ουσιαστικά, την ευκαιρία να καταστήσει τη χώρα του περισσότερο αρεστή στον κ. Τραμπ, προσφέροντας στις ΗΠΑ ένα σημαντικό στρατιωτικό και επιχειρησιακό πλεονέκτημα στην περιοχή. Και, φυσικά, σε μια τέτοια γεωπολιτική συναλλαγή είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς ποια θα μπορούσαν να είναι τα ανταλλάγματα που θα ζητηθούν σε επόμενη φάση.

Βουλγαρία: Πως η φιλοαμερικανική «στροφή» του νέου πρωθυπουργού Ράντεφ απειλεί τη γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας- Ο ρόλος του Ερντογάν

Ας προσέχουμε

Το ζήτημα, όμως, δεν σταματά στη στρατιωτική συνεργασία Βουλγαρίας και ΗΠΑ. Για την Ελλάδα υπάρχει και μια δεύτερη, εξίσου σημαντική παράμετρος, η οποία αφορά την ενέργεια και τον ευρύτερο γεωστρατηγικό σχεδιασμό στην περιοχή.

Την ώρα που η Αθήνα επενδύει εκ νέου σε ενεργειακά σχέδια τα οποία δεν έχουν ακόμη εξασφαλίσει την απαιτούμενη σταθερότητα και βιωσιμότητα, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στις κινήσεις που πραγματοποιούνται βόρεια και ανατολικά της χώρας.

Και αυτό διότι η Βουλγαρία βρίσκεται σε στενή συνεργασία με την Τουρκία, ενώ στο τραπέζι βρίσκονται σχέδια που θα μπορούσαν να αλλάξουν σημαντικά τον ενεργειακό χάρτη της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Στο επίκεντρο βρίσκονται οι σχεδιασμοί για την παράκαμψη των Στενών του Ορμούζ, με στόχο το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο από τη Μέση Ανατολή να μπορούν να διοχετεύονται προς την Ευρώπη μέσω της Τουρκίας και από εκεί, μέσω αγωγών και άλλων υποδομών, να κατευθύνονται στις ευρωπαϊκές αγορές.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το σημείο που θα πρέπει να προβληματίσει την Αθήνα.

Η Βουλγαρία εμφανίζεται πλέον πρόθυμη να συμμετάσχει σε έναν τέτοιο σχεδιασμό, έχοντας παράλληλα τη δυνατότητα να διεκδικήσει την υποστήριξη των Αμερικανών. Εάν ο ενεργειακός διάδρομος που σχεδιάζεται μέσω Τουρκίας αποκτήσει τελικά τη δυναμική που επιδιώκουν οι εμπλεκόμενες πλευρές, τότε η Ελλάδα κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπη με μια δυσάρεστη γεωστρατηγική πραγματικότητα: να παρακαμφθεί.

Με άλλα λόγια, αγωγοί και ενεργειακές ροές που θα μπορούσαν να ενισχύσουν τον ρόλο της Ελλάδας ως βασικής πύλης προς την Ευρώπη, είναι πιθανό να ακολουθήσουν διαφορετική διαδρομή. Από την Τουρκία προς τη Βουλγαρία και από εκεί προς την ευρωπαϊκή αγορά.

Και αυτό θα σήμαινε ότι η Αθήνα δεν θα αντιμετώπιζε απλώς έναν νέο ανταγωνιστή στα ενεργειακά. Θα είχε απέναντί της έναν ευρύτερο γεωστρατηγικό σχεδιασμό, στον οποίο η Άγκυρα και η Σόφια θα μπορούσαν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά, με την αμερικανική στήριξη να προσδίδει ακόμη μεγαλύτερο βάρος στις εξελίξεις.

Η αλλαγή στάσης της Βουλγαρίας, επομένως, δεν είναι μια εξέλιξη που η Ελλάδα μπορεί να παρακολουθεί από απόσταση. Η φιλοαμερικανική στροφή του Ράντεφ, η ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας με την Ουάσινγκτον και η στενότερη συνεννόηση με την Τουρκία δημιουργούν ένα νέο σκηνικό στην περιοχή.

Και σε αυτό το νέο σκηνικό, η Ελλάδα θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική, ώστε να μη βρεθεί, για ακόμη μία φορά, να επενδύει σε σχεδιασμούς που τελικά θα την αφήσουν εκτός των μεγάλων ενεργειακών και γεωστρατηγικών διαδρομών της περιοχής.