Ακόμη ένα κρίσιμο “ναυάγιο” από την Κυβέρνηση Μητσοτάκη: Με δύο διαβήματα κατά της Ελλάδας η Σαουδική Αραβία – την οποία προστατεύουμε με τους Ελληνικούς Patriot- “βυθίστηκε” το υποθαλάσσιο καλώδιο δεδομένων East to Med Data Corridor (EMC) επειδή η Αθήνα δεν εξέδωσε εγκαίρως τις απαιτούμενες άδειες για τις θαλάσσιες έρευνες ανατολικά της Κρήτης και του Καστελλόριζου παρά τις προειδοποιήσεις από το Ριάντ – Ακόμη μια υποχώρηση απέναντι στους τσαμπουκάδες του Ερντογάν;

Νέα δεδομένα φαίνεται να διαμορφώνονται στις σχέσεις Ελλάδας και Σαουδικής Αραβίας, καθώς δύο επίσημες σαουδαραβικές διακοινώσεις προς την Αθήνα έφεραν στο προσκήνιο τις καθυστερήσεις γύρω από το υποθαλάσσιο καλώδιο δεδομένων East to Med Data Corridor (EMC). Οι σχετικές παρεμβάσεις του Ριάντ έγιναν στις 2 Ιουνίου και στις 17 Ιουλίου και, σύμφωνα με δημοσιεύματα, αφορούσαν τις απαιτούμενες άδειες για την προώθηση του έργου.

Το ζήτημα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα επειδή το EMC συνδέεται με το ευρύτερο σχέδιο IMEC, τον οικονομικό διάδρομο που φιλοδοξεί να δημιουργήσει έναν νέο άξονα μεταφορών και συνδεσιμότητας από την Ινδία, μέσω Μέσης Ανατολής, προς την Ευρώπη.

ΠΙΕΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΡΙΑΝΤ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΩΔΙΟ

Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, το Ριάντ ζήτησε να προχωρήσουν οι διαδικασίες που εκκρεμούν στην ελληνική πλευρά, προειδοποιώντας ότι οι καθυστερήσεις μπορούν να επηρεάσουν τη χρηματοδότηση και την εμπορική βιωσιμότητα του έργου.

Το EMC έχει σχεδιαστεί ως ψηφιακή σύνδεση Ελλάδας και Σαουδικής Αραβίας. Ο αρχικός σχεδιασμός προβλέπει διαδρομή μέσω Ιορδανίας και Ισραήλ, με το καλώδιο να φτάνει στην Κρήτη και από εκεί να συνεχίζει προς ευρωπαϊκούς προορισμούς.

Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί ερωτήματα για το κατά πόσο το συγκεκριμένο έργο θα μπορέσει να προχωρήσει με βάση τον αρχικό σχεδιασμό.

Ο IMEC ΣΕ ΝΕΑ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

Για την Αθήνα, το θέμα δεν περιορίζεται σε ένα τεχνικό ή γραφειοκρατικό ζήτημα. Ο IMEC έχει παρουσιαστεί ως σημαντική ευκαιρία για την ενίσχυση του γεωπολιτικού και οικονομικού ρόλου της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μάλιστα, τον Μάιο του 2026 η ελληνική πλευρά επαναβεβαίωσε δημόσια τη σημασία που αποδίδουν Αθήνα και Ριάντ στον οικονομικό διάδρομο.

Ωστόσο, η νέα περιφερειακή πραγματικότητα περιπλέκει τα δεδομένα. Η πρόσφατη αμυντική συμφωνία Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν έχει ήδη προκαλέσει συζητήσεις για τη μεταβολή των ισορροπιών στη Μέση Ανατολή και για τις επιπτώσεις της στην Ελλάδα.

Η ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Το σημαντικότερο ίσως στοιχείο είναι ότι η προσέγγιση Ριάντ–Άγκυρας δημιουργεί ένα διαφορετικό περιβάλλον από εκείνο στο οποίο η Ελλάδα είχε σχεδιάσει τη στρατηγική της συνεργασία με τη Σαουδική Αραβία.

Η συμφωνία της Μέκκας, που υπεγράφη στις 7 Αυγούστου μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν, προβλέπει πλαίσιο αμυντικής συνεργασίας και ενισχύει τη θέση της Άγκυρας ως σημαντικού εταίρου του Ριάντ.

Αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι η Σαουδική Αραβία εγκαταλείπει την Ελλάδα ή ότι ο IMEC έχει επισήμως ακυρωθεί. Δημιουργεί όμως ένα πολύ πιο περίπλοκο γεωπολιτικό σκηνικό, στο οποίο η Αθήνα καλείται να επανεκτιμήσει τις επιλογές της.

ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ PATRIOT ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ

Παράλληλα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί η συζήτηση γύρω από την ελληνική πυροβολαρχία Patriot που βρίσκεται στη Σαουδική Αραβία από το 2021.

Η ελληνική παρουσία εκεί είχε ενταχθεί στο πλαίσιο της στρατηγικής προσέγγισης των δύο χωρών και της ευρύτερης συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας.

Τα ελληνικά Patriot έχουν μάλιστα επιχειρησιακό ρόλο, καθώς τον Μάρτιο του 2026 ελληνικά συστήματα φέρεται να αναχαίτισαν δύο ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους που είχαν κατεύθυνση προς εγκαταστάσεις στο Ριάντ.

Έτσι, η παρουσία της ελληνικής συστοιχίας αποκτά πλέον ακόμη μεγαλύτερο συμβολισμό, την ώρα που το γεωπολιτικό περιβάλλον γύρω από το Ριάντ αλλάζει.

Η ΑΘΗΝΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΝΕΟ ΔΙΛΗΜΜΑ

Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον μπροστά σε μια δύσκολη εξίσωση. Από τη μία πλευρά, επιδιώκει να διατηρήσει ισχυρούς δεσμούς με τη Σαουδική Αραβία και να αξιοποιήσει τον ρόλο της ως ευρωπαϊκής πύλης για ενεργειακές, ψηφιακές και εμπορικές διασυνδέσεις.

Από την άλλη, η ενίσχυση των σχέσεων του Ριάντ με την Άγκυρα αλλάζει τις ισορροπίες στην περιοχή και δημιουργεί νέες αβεβαιότητες.

Το μεγάλο ερώτημα πλέον είναι εάν ο IMEC και τα παράλληλα έργα συνδεσιμότητας θα μπορέσουν να προχωρήσουν μέσα σε αυτό το νέο γεωπολιτικό περιβάλλον ή εάν οι αλλαγές στις συμμαχίες της Μέσης Ανατολής θα οδηγήσουν σε διαφορετικούς σχεδιασμούς.

Σε κάθε περίπτωση, τα δύο σαουδαραβικά διαβήματα και η νέα περιφερειακή πραγματικότητα αποτελούν ισχυρό καμπανάκι για την Αθήνα. Η Ελλάδα καλείται να μετατρέψει τις στρατηγικές διακηρύξεις σε συγκεκριμένες συμφωνίες και απτά ανταλλάγματα, ώστε οι μεγάλες γεωπολιτικές προσδοκίες να μην αποδειχθούν τελικά ευάλωτες στις μεταβαλλόμενες ισορροπίες της περιοχής.