«Έκρηξη» στο κόστος ζωής: 35 φορές πάνω από το 1998 οι τιμές – Οι μισθοί δεν φτάνουν ούτε για μισό μήνα και η Κυβέρνηση μιλά για δήθεν… «ανάπτυξη»

Μια εικόνα που προκαλεί έντονο προβληματισμό για την πραγματική κατάσταση των ελληνικών νοικοκυριών παρουσιάζει η σύγκριση του σημερινού κόστους ζωής με το κοντινό μας παρελθόν. Η μεγάλη άνοδος των τιμών σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου η καθημερινότητα γίνεται ολοένα ακριβότερη, ενώ μεγάλο μέρος των πολιτών δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στις συνεχώς αυξανόμενες υποχρεώσεις.

Η περίφημη «ανάπτυξη» που προβάλλεται από την κυβέρνηση δεν μεταφράζεται απαραίτητα σε αντίστοιχη βελτίωση της αγοραστικής δύναμης. Για πολλά νοικοκυριά, η πραγματικότητα στο σούπερ μάρκετ, στους λογαριασμούς και στο κόστος στέγασης είναι πολύ διαφορετική από την εικόνα που παρουσιάζεται μέσα από τους οικονομικούς δείκτες.

Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΜΟΝΙΜΟ ΒΑΡΟΣ

Η αύξηση των τιμών δεν περιορίζεται πλέον σε έναν ή δύο τομείς της οικονομίας.

Τρόφιμα, ενέργεια, ενοίκια, μετακινήσεις και υπηρεσίες έχουν επιβαρύνει σημαντικά τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Ακόμη και όταν ο ρυθμός αύξησης των τιμών επιβραδύνεται, αυτό δεν σημαίνει ότι οι τιμές επιστρέφουν στα προηγούμενα επίπεδα.

Εκεί βρίσκεται και μία από τις μεγαλύτερες παγίδες της σημερινής οικονομικής πραγματικότητας: ο πληθωρισμός μπορεί να μειώνεται, αλλά το κόστος που έχει ήδη συσσωρευτεί παραμένει.

ΟΙ ΜΙΣΘΟΙ ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ

Το μεγάλο ερώτημα είναι εάν οι αποδοχές των εργαζομένων έχουν αυξηθεί στον ίδιο βαθμό με τις πραγματικές ανάγκες μιας οικογένειας.

Για ένα νοικοκυριό που πληρώνει ενοίκιο ή στεγαστικό, λογαριασμούς, τρόφιμα, καύσιμα και έξοδα για παιδιά, ακόμη και μια ονομαστική αύξηση του μισθού μπορεί να εξανεμίζεται πολύ γρήγορα.

Έτσι, η αίσθηση που δημιουργείται είναι ότι το εισόδημα αυξάνεται στα χαρτιά, αλλά η δυνατότητα κατανάλωσης παραμένει περιορισμένη.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η κυβέρνηση παρουσιάζει την πορεία της οικονομίας, την αύξηση των επενδύσεων και τη μείωση της ανεργίας ως αποδείξεις οικονομικής προόδου.

Ωστόσο, η αντιπολίτευση και μεγάλο μέρος της κοινωνίας θέτουν ένα διαφορετικό ερώτημα: τι αξία έχουν οι θετικοί μακροοικονομικοί δείκτες όταν η καθημερινότητα μιας οικογένειας γίνεται ακριβότερη;

Η κριτική προς την κυβέρνηση εστιάζει ακριβώς εκεί. Οι πολίτες δεν αξιολογούν την οικονομία μόνο από το ΑΕΠ ή τα δημοσιονομικά στοιχεία, αλλά από το τι μπορούν πραγματικά να αγοράσουν με τον μισθό τους.

ΤΟ «ΚΑΛΑΘΙ» ΓΙΝΕΤΑΙ Ο ΔΕΙΚΤΗΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Στην πράξη, το σούπερ μάρκετ έχει μετατραπεί σε καθημερινό οικονομικό τεστ για τις οικογένειες.

Προϊόντα που κάποτε θεωρούνταν δεδομένα πλέον απαιτούν μεγαλύτερο μέρος του διαθέσιμου εισοδήματος. Οι καταναλωτές αναγκάζονται να περιορίζουν αγορές, να συγκρίνουν συνεχώς τιμές και να αναζητούν προσφορές.

Και αυτό συμβαίνει την ώρα που η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε τροχιά σταθερής βελτίωσης.

Η «ΕΞΙΣΩΣΗ» ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ

Το πραγματικό πρόβλημα είναι η απόσταση ανάμεσα στους οικονομικούς δείκτες και στην εμπειρία του πολίτη.

Μπορεί η οικονομία να εμφανίζει ανάπτυξη, όμως εάν το διαθέσιμο εισόδημα δεν επαρκεί για τις βασικές ανάγκες, η ανάπτυξη αυτή δεν γίνεται αντιληπτή στην καθημερινή ζωή.

Και εδώ βρίσκεται η σοβαρότερη πολιτική πρόκληση για την κυβέρνηση: να αποδείξει ότι η οικονομική μεγέθυνση μπορεί να μετατραπεί σε πραγματική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και όχι απλώς σε αριθμούς και διαγράμματα.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, η «εξίσωση» είναι απλή: μισθός, τιμές και βασικές ανάγκες. Αν αυτά δεν ισορροπούν, η οικονομική ανάπτυξη παραμένει για πολλούς μια υπόσχεση που δεν φτάνει μέχρι το οικογενειακό πορτοφόλι.