Κώνσταντινούπολη: Ο ραγιαδισμός σε όλο του το μεγαλείο!- Είπαμε κι ευχαριστώ που οι Τούρκοι δεν άφησαν τους 2 Έλληνες τουρίστες να σαπίσουν στα μπουντρούμια

Η διπλωματία της υποχωρητικότητας και η πολιτική του κατευνασμού φαίνεται πως έχει εξελιχθεί σε «τέχνη» υψηλής ακρίβειας στους διαδρόμους του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, όπου η πραγματικότητα μετατρέπεται με ευκολία σε αφήγημα επιτυχίας.

Κώνσταντινούπολη: Ο ραγιαδισμός σε όλο του το μεγαλείο!- Είπαμε κι ευχαριστώ που οι Τούρκοι δεν άφησαν τους 2 Έλληνες τουρίστες να σαπίσουν στα μπουντρούμια

Δύο Έλληνες πολίτες καταδικάστηκαν από δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης σε ποινή φυλάκισης 10 μηνών με τριετή αναστολή, μετά τη σύλληψή τους στην Αγία Σοφία στις 9 Απριλίου, όταν ανήρτησαν σημαία με βυζαντινό σύμβολο και το σύνθημα «Ορθοδοξία ή θάνατος», μέσα στο ιστορικό μνημείο.

Αν και η ποινή είναι με αναστολή, γεγονός που πρακτικά σημαίνει ότι δεν θα εκτιθεί, η δικαστική καταδίκη παραμένει ως πράξη συμβολικού και πολιτικού βάρους, με τους δύο Έλληνες να αναμένεται να επιστρέψουν στην Ελλάδα μετά την ολοκλήρωση των τυπικών διαδικασιών.

Όταν ένα ξένο κράτος προχωρά σε σύλληψη, κράτηση και καταδίκη πολιτών σου επειδή εξέφρασαν μια ιστορικοθρησκευτική τοποθέτηση στον χώρο της Αγίας Σοφίας, το ελάχιστο που θα περίμενε κανείς από μια εθνική διπλωματία είναι σαφής και δυναμική στάση. Αντί αυτού, επιχειρείται η επικοινωνιακή μετουσίωση μιας δυσμενούς εξέλιξης σε «επιτυχία».

Ο υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Λοβέρδος, μιλώντας στον ΣΚΑΪ, παρουσίασε την επικείμενη επιστροφή των δύο Ελλήνων ως θετική έκβαση, αποφεύγοντας να θίξει τη συνολική εικόνα της υπόθεσης και την παρατεταμένη κράτησή τους.

Δύο άνθρωποι παρέμειναν για περισσότερο από έναν μήνα υπό τουρκική δικαστική διαδικασία, επειδή ύψωσαν τη βυζαντινή σημαία με τον δικέφαλο αετό και το σύνθημα «Ορθοδοξία ή θάνατος» σε έναν χώρο που αποτελεί παγκόσμιο μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς, το οποίο η Άγκυρα έχει μετατρέψει μονομερώς σε χώρο λατρείας, προκαλώντας διεθνείς αντιδράσεις.

Κώνσταντινούπολη: Ο ραγιαδισμός σε όλο του το μεγαλείο!- Είπαμε κι ευχαριστώ που οι Τούρκοι δεν άφησαν τους 2 Έλληνες τουρίστες να σαπίσουν στα μπουντρούμια

Η διπλωματία της αδράνειας

Το κρίσιμο ερώτημα αφορά τη στάση της ελληνικής πολιτείας. Όπως δήλωσε ο ίδιος ο υφυπουργός, οι αρχές «παρακολουθούσαν στενά την εξέλιξη της υπόθεσης». Η φράση αυτή, πίσω από τον θεσμικό της μανδύα, περιγράφει μια στάση περιορισμένης παρέμβασης και αναμονής.

Δεν καταγράφηκε ισχυρή δημόσια διπλωματική πίεση, ούτε έντονη πολιτική παρέμβαση προς την τουρκική πλευρά. Αντίθετα, κυριάρχησε η λογική της αποφυγής έντασης, με προφανή στόχο τη διατήρηση των λεγόμενων «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο, ακόμη και αν αυτό συνεπάγεται χαμηλή ένταση υπεράσπισης πολιτών.

Το δικαστικό σκηνικό και η πολιτική σημειολογία

Η διαδικασία ενώπιον του 17ου μονομελούς πλημμελειοδικείου της Κωνσταντινούπολης κατέληξε σε καταδίκη για «υποκίνηση μίσους, εχθρότητας και προσβολή του κοινού».

Η αντίφαση είναι προφανής: ένα κράτος που έχει δεχθεί διεθνή κριτική για παρεμβάσεις σε θρησκευτικά μνημεία και για αλλοιώσεις πολιτιστικής κληρονομιάς, εμφανίζεται ως κριτής «προσβολής» εντός του ίδιου χώρου που αποτελεί σύμβολο της χριστιανοσύνης.

Το τουρκικό δικαστήριο λειτούργησε, για πολλούς, περισσότερο ως προέκταση της κρατικής πολιτικής παρά ως ανεξάρτητος θεσμός. Και απέναντι σε αυτή την εξέλιξη, η ελληνική επίσημη ρητορική περιορίστηκε σε χαρακτηρισμούς περί «αίσιου τέλους».

Η παρουσίαση της επιστροφής των δύο πολιτών ως επιτυχίας δημιουργεί ένα παράδοξο: μια υπόθεση κράτησης και καταδίκης μετατρέπεται σε διπλωματικό επίτευγμα, επειδή απλώς ολοκληρώθηκε χωρίς περαιτέρω κλιμάκωση.

Πρόκειται για μια λογική διαχείρισης εντυπώσεων, όπου η αποσυμφόρηση ενός προβλήματος εμφανίζεται ως λύση του. Έτσι, η ποινική διαδικασία και η παραμονή σε κράτηση υποβαθμίζονται επικοινωνιακά σε απλό επεισόδιο που «έκλεισε».

Η πολιτική διάσταση παραμένει ωστόσο ενεργή: η στάση αναμονής και η περιορισμένη αντίδραση εγείρουν ερωτήματα για τα όρια της διπλωματικής ανοχής και το κόστος της αποφυγής σύγκρουσης.

Στο τέλος, το ερώτημα που αναδύεται είναι αν η διαχείριση τέτοιων υποθέσεων αποτελεί πράγματι στρατηγική ή απλώς μια επαναλαμβανόμενη πρακτική αποφυγής ρίσκου, ακόμη και όταν διακυβεύεται η υπεράσπιση πολιτών στο εξωτερικό.